பணிக்கர் பேத்தி: ஸர்மிளா செய்யித்

( 2020 ம் வருடம் எழுதிய கட்டுரை. )

ஸர்மிளா செய்யித்தின் உம்மத் வெளியானபோது அதை வாசித்து நான் எழுதியிருக்கிறேன். கிழக்கு இலங்கையின் இஸ்லாமிய வாழ்வியலை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட அந்த நாவல், ஒரு சமூகத்தின் மத அடையாளத்தை மட்டும் பதிவு செய்வதாக இல்லாமல், அந்த சமூகத்துக்குள் வாழும் மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கை, உறவுகள், நம்பிக்கைகள், முரண்பாடுகள், பெண்களின் நிலை, குடும்ப அமைப்பு, நிலத்துடனான உறவு என பல்வேறு அடுக்குகளைத் திறந்துகாட்ட முயன்றது. அந்த நாவலை வாசித்தபோது உருவான எண்ணங்களோடு பணிக்கர் பேத்தியை அணுகியபோது ர்மிளா செய்யித்தின் எழுத்தில் இருக்கும் தொடர்ச்சியையும் புதிய விரிவையும் உணர முடிகிறது.

ஒரு சமூகத்தின் வாழ்வியலை எழுதுவது என்பது அதன் நிகழ்காலத்தை மட்டும் பதிவு செய்வதல்ல. அந்த நிகழ்காலம் எப்படித் தோன்றியது என்பதையும் தேட வேண்டியிருக்கிறது. இன்று ஒரு குடும்பம் எப்படியிருக்கிறது என்பதற்குப் பின்னால் பல தலைமுறைகளின் வாழ்க்கை இருக்கிறது. இன்று ஒரு ஊர் எந்த வடிவத்தில் இருக்கிறது என்பதற்குப் பின்னால் அதன் நிலம், அதன் தொழில்கள், இடப்பெயர்வுகள், சமூக உறவுகள், மத நினைவுகள், பெண்களின் உழைப்பு, அரசியல் வரலாறு எனப் பல அடுக்குகள் இருக்கின்றன. உம்மத் வழியாக கிழக்கு இலங்கையின் இஸ்லாமிய வாழ்வியலை நெருக்கமாக அணுகிய ஸர்மிளா செய்யித், பணிக்கர் பேத்தியில் அந்த வாழ்வியலின் அடியில் புதைந்திருக்கும் காலத்தைத் தேடிச் செல்கிறார். இது ஒரு கதையைச் சொல்லும் முயற்சியாக மட்டும் இல்லாமல், ஒரு சமூகத்தின் நினைவுகளை மீட்டெடுக்கும் முயற்சியாகவும் விரிகிறது.

பணிக்கர் பேத்தியின் மையத்தில் சகர்வான் இருக்கிறாள். வயதான ஒரு பெண். நோயுற்ற உடலுடன் மரணத்தின் அருகில் நிற்பவள். ஆனால் நாவல் அவளுடைய நோயை மட்டும் மையமாக்குவதில்லை. மரணம் நெருங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு உடலுக்குள் இன்னும் உயிரோடு இருக்கும் உலகத்தை அது திறக்கிறது. அந்த உலகம் அவள் வாழ்ந்த வாழ்க்கை. அவள் பார்த்த மனிதர்கள். அவள் அறிந்த உறவுகள். அவள் வாழ்ந்த நிலம். அவள் நினைவில் பாதுகாத்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு காலம். அவளுடைய பேத்தி அயானா அவளிடம் தன் சொந்தக் கதையைக் கேட்கும்போது, அந்தக் கேள்வி நாவலின் மிக முக்கியமான கதவாக மாறுகிறது. ஒரு பாட்டி தன் பேத்திக்குச் சொல்வது முதலில் குடும்பக் கதை போலத் தோன்றினாலும், அந்தக் கதை மெதுவாக குடும்பத்தைத் தாண்டி ஒரு ஊரின் வரலாறாகவும், ஒரு சமூகத்தின் வரலாறாகவும் மாறுகிறது.

நம்முடைய வீடுகளில் வயதானவர்கள் சொல்லும் கதைகளுக்கு நாம் பெரும்பாலும் வரலாற்றின் மதிப்பைக் கொடுப்பதில்லை. அவர்கள் சொல்லும் கதைகள் நினைவுகள், குடும்பச் சம்பவங்கள், பழைய மனிதர்களைப் பற்றிய பேச்சுகள், சிறுவயது அனுபவங்கள் என்று மட்டுமே எடுத்துக்கொள்ளப்படுகின்றன. ஆனால் ஒரு சமூகத்தின் அதிகாரப்பூர்வ வரலாற்றில் பதிவு செய்யப்படாத பல விஷயங்கள் இப்படியான வாய்மொழி நினைவுகளுக்குள் பாதுகாக்கப்படுகின்றன. யார் எப்போது இந்த நிலத்துக்கு வந்தார்கள், எந்தக் குடும்பம் எப்படித் தன்னுடைய இடத்தை உருவாக்கிக்கொண்டது, எந்தத் தொழில் எப்போது இருந்தது, எந்தப் பழக்கம் எப்படி மாறியது, குடும்பங்களுக்குள் ஏற்பட்ட உறவுச் சிக்கல்கள் என்ன, பெண்கள் எந்த விதமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்தார்கள் என்பதெல்லாம் அரசு ஆவணங்களில் கிடைக்காமல் போகலாம். ஆனால் ஒரு பாட்டியின் நினைவில் அவை இன்னும் உயிரோடு இருக்கலாம். பணிக்கர் பேத்தி இந்த நினைவுக்கு இலக்கிய மதிப்பை அளிக்கிறது.

அயானா கேட்பவள். சக்ரவான் சொல்பவள். இந்த எளிய உறவுக்குள் நாவலின் பெரிய கதை சொல்லல் அமைந்திருக்கிறது. ஒரு தலைமுறையிடம் இருக்கும் அனுபவத்தை அடுத்த தலைமுறை கேட்டு அறிந்துகொள்கிறது. ஆனால் கேட்பது மட்டும் போதாது. அயானாவின் கேள்விகள் அந்த நினைவுகளை மீண்டும் ஆராய வேண்டிய நிலையை உருவாக்குகின்றன. ஒரு பாட்டி சொல்லும் கதை எவ்வளவு உண்மை? அவள் மறந்துவிட்டவை என்ன? அவள் சொல்லாமல் விட்டவை என்ன? குடும்பம் தன்னுடைய கடந்த காலத்தை எவ்வாறு நினைவுகூர விரும்புகிறது? எந்த நினைவுகள் பெருமையாகச் சொல்லப்படுகின்றன, எந்த நினைவுகள் மறைக்கப்படுகின்றன? இப்படியாக நினைவும் வரலாறும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரே நிற்கும் இடத்தில் நாவலின் சுவாரஸ்யம் உருவாகிறது.

ஒரு சமூகத்தின் வரலாற்றை எழுதும்போது ஆண்களின் பெயர்கள் எளிதில் வரலாறாகிவிடுகின்றன.

நிலம் வாங்கியவர்கள், தொழில் செய்தவர்கள், அதிகாரம் பெற்றவர்கள், அரசியல் அல்லது சமூகத் தளத்தில் முக்கியமானவர்களாக இருந்தவர்கள் ஆகியோரின் வாழ்க்கை பதிவு செய்யப்படுகிறது. ஆனால் அந்த வரலாற்றின் பின்னால் இருந்த பெண்களின் உழைப்பு பெரும்பாலும் மறைந்துவிடுகிறது. ஒரு குடும்பத்தைத் தாங்கிய பெண், குழந்தைகளை வளர்த்த பெண், வீட்டையும் உறவுகளையும் காப்பாற்றிய பெண், கணவனின் அதிகாரத்துக்குள் சிக்கிக்கொண்ட பெண், அதிலிருந்து தன்னுடைய இடத்தை மீட்டெடுக்க முயன்ற பெண் ஆகியோரின் வாழ்க்கை வரலாற்றின் ஓரத்திலேயே நின்றுவிடுகிறது. பணிக்கர் பேத்தியின் முக்கியமான பங்களிப்புகளில் ஒன்று, இந்தப் பெண்களின் வாழ்க்கையை ஒரு குடும்ப வரலாற்றின் அங்கமாக மட்டும் பார்க்காமல், அந்த சமூகத்தின் வரலாற்றின் அங்கமாகவும் பார்க்கிறது என்பதுதான்.

சக்ரவான் அதனால் ஒரு பாட்டி என்ற குடும்ப உறவுக்குள் மட்டும் அடங்கிவிடும் பாத்திரம் அல்ல. அவள் தன்னுடைய விருப்பங்களோடு, கோபங்களோடு, பிடிவாதங்களோடு, தவறுகளோடு, காயங்களோடு, முடிவுகளோடு வாழ்ந்த ஒரு தனி மனிதர். அவளை வெறுமனே பரிதாபத்துக்குரிய பெண்ணாக நாவல் அணுகுவதில்லை. அவள் தன் வாழ்க்கையைத் தானே உருவாக்கிக்கொள்ள முயன்றவள். சில முடிவுகள் அவளுக்கு வலியைத் தந்திருக்கலாம். சில முடிவுகள் மற்றவர்களையும் காயப்படுத்தியிருக்கலாம். ஆனால் அந்த முரண்பாடுகளோடு அவளை முழுமையான மனிதராகப் பார்க்கும்போதுதான் அவளுடைய வாழ்க்கையின் அர்த்தம் வெளிப்படுகிறது. ஒரு பெண்ணின் வலிமை எப்போதும் வெளிப்படையான எதிர்ப்பாக இருக்க வேண்டியதில்லை. சில சமயங்களில் தன்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றிய முடிவுகளைத் தானே எடுப்பதில், தன்னுடைய நினைவுகளைப் பாதுகாப்பதில், மன்னிக்க வேண்டிய இடத்தில் மன்னிக்காமல் இருப்பதில் கூட அந்த வலிமை இருக்கலாம்.

இந்த நாவலின் தலைப்பும் இதனோடு தொடர்புடையது. “பணிக்கர்” என்பது ஒரு தனி மனிதனின் அடையாளமாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு காலத்தையும் ஒரு தொழில் உலகத்தையும் நினைவுக்குக் கொண்டுவருகிறது. யானைகளோடு தொடர்புடைய அந்த உலகம் நாவலுக்குள் வரும்போது, அது வெறும் சாகசம் நிறைந்த ஒரு பழைய வாழ்க்கையின் கதைபோல நின்றுவிடுவதில்லை. மனிதனுக்கும் இயற்கைக்கும் இடையேயான உறவைப் பற்றிய கேள்விகளையும் அது எழுப்புகிறது. ஒரு காலத்தில் யானையைப் பிடிப்பதும் அடக்குவதும் ஒரு தொழிலாக இருந்திருக்கலாம். ஒரு குடும்பத்தின் வாழ்வாதாரமாகவும் பெருமையாகவும் அது இருந்திருக்கலாம். ஆனால் இன்று அதே செயலை நாம் வேறு ஒரு அறவியல் பார்வையிலிருந்து பார்க்கிறோம். காலம் மாறும்போது மனிதனுடைய அற உணர்வும் மாறுகிறது. எனவே கடந்த காலத்தை இன்றைய அளவுகோலால் மட்டும் தீர்ப்பதும் சரியல்ல; அதே நேரத்தில் “அது அந்தக் காலம்” என்று சொல்லிவிட்டு அதன் வன்முறைகளை நியாயப்படுத்துவதும் சரியல்ல. இந்த இரண்டுக்கும் இடையில் நின்று ஒரு காலத்தைப் பார்க்கும் முயற்சியாகவும் நாவலை வாசிக்க முடிகிறது.

நிலம் இந்த நாவலில் வெறும் பின்னணி அல்ல. அது ஒரு நினைவகமாக இருக்கிறது. ஒரு ஊர் என்பது அதன் தற்போதைய வீடுகள், சாலைகள், கட்டிடங்கள் ஆகியவற்றின் தொகுப்பு மட்டும் அல்ல. அந்த இடத்தில் முன்பு இருந்த மரங்கள், பாதைகள், வீடுகள், காடுகள், தொழில்கள், மனிதர்கள், விளையாட்டுகள், உணவுகள், சடங்குகள், உறவுகள் ஆகிய அனைத்தும் சேர்ந்து அந்த நிலத்தின் நினைவைக் கட்டமைக்கின்றன. இன்றைய ஏறாவூரின் அடியில் இன்னொரு ஏறாவூர் புதைந்திருக்கிறது என்ற உணர்வை நாவல் உருவாக்குகிறது. அந்தப் பழைய இடத்துக்குள் செல்வது என்பது வெறும் காலப்பயணம் அல்ல; இன்றைய மனிதர்கள் எதை இழந்துவிட்டு இங்கு வந்து சேர்ந்திருக்கிறார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்கான முயற்சியாகவும் அது அமைகிறது.

கடந்த காலத்தை நினைவுகூரும் எழுத்தில் ஒரு ஆபத்து இருக்கிறது. அது எளிதாக ஏக்கமாக மாறிவிடும். “அந்தக் காலம் எவ்வளவு அழகாக இருந்தது, இப்போது எல்லாம் அழிந்துவிட்டது” என்ற பழமையான நினைவுணர்வு இலக்கியத்தில் பலமுறை வந்திருக்கிறது. ஆனால் பணிக்கர் பேத்தியின் கடந்தகாலப் பார்வையை வெறும் ஏக்கமாக மட்டுமே பார்க்க முடியாது. பழைய உலகின் அழகை நினைவுகூரும் அதே நேரத்தில் அந்த உலகுக்குள் இருந்த அதிகாரத்தையும் வன்முறையையும் பார்க்க வேண்டிய அவசியமும் நாவலில் இருக்கிறது. ஒரு காலம் நமக்கு இயற்கையோடு நெருக்கமாக இருந்திருக்கலாம்; அதே காலத்தில் பெண்களின் வாழ்க்கை பல கட்டுப்பாடுகளுக்குள் இருந்திருக்கலாம். ஒரு குடும்பம் தன்னுடைய மரபைப் பெருமையாகக் கொண்டிருக்கலாம்; அதே மரபுக்குள் சிலருடைய குரல்கள் ஒடுக்கப்பட்டிருக்கலாம். கடந்த காலத்தை முழுமையாக நல்லதாகவும் நிகழ்காலத்தை முழுமையாக மோசமானதாகவும் மாற்றிவிடாமல், அதன் முரண்பாடுகளோடு பார்க்கும் பார்வையே இங்கே முக்கியமானது.

இதனால் பணிக்கர் பேத்தி ஒரு குடும்ப நாவலாகத் தொடங்கி சமூக நாவலாக விரிகிறது. ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையிலிருந்து தொடங்கும் கதை ஒரு குடும்பத்தின் வரலாற்றுக்குள் செல்கிறது; அங்கிருந்து ஒரு ஊரின் வரலாற்றுக்குள் செல்கிறது; பின்னர் அந்த ஊர் எதிர்கொண்ட பெரிய வரலாற்று மாற்றங்களுக்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது. ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையை தனிமைப்படுத்திப் பார்க்காமல் அவன் வாழ்ந்த சமூகத்தின் பொருளாதாரம், பண்பாடு, மதம், அரசியல், இயற்கை ஆகியவற்றோடு இணைத்துப் பார்ப்பது நாவலின் பரப்பை விரிவாக்குகிறது. அதனால்தான் சக்ரவானின் வாழ்க்கை அவளுடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையாக மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. அவள் வாழ்ந்த காலத்தையும் அந்தக் காலத்தில் வாழ்ந்த மனிதர்களையும் புரிந்துகொள்ளும் வழியாக அது மாறுகிறது.

இதில் உம்மத் மீண்டும் நினைவுக்கு வருகிறது. அந்த நாவலை வெளியான காலத்தில் வாசித்தபோது, கிழக்கு இலங்கையின் முஸ்லிம் சமூக வாழ்வியலை அதன் உள்ளிருந்து புரிந்துகொள்ளும் முயற்சி என்னை ஈர்த்திருந்தது. பணிக்கர் பேத்தியை வாசிக்கும்போது அந்த அக்கறை வேறொரு வடிவத்தில் தொடர்ந்து இருப்பதை உணர முடிகிறது. ஆனால் இங்கே வாழ்வியலைப் பதிவு செய்வதோடு எழுத்தாளர் நிற்கவில்லை; அந்த வாழ்வியல் உருவான காலத்தையும் அதன் நினைவுகளையும் தேடுகிறார். அதனால் இந்த இரு நாவல்களுக்கும் இடையே கதையின் தொடர்ச்சி இருக்க வேண்டியதில்லை; ஆனால் ஒரு எழுத்தாளரின் அக்கறையின் தொடர்ச்சி இருக்கிறது. கிழக்கு இலங்கையின் நிலம், மக்கள், சமூக வாழ்வு, குடும்பங்கள், பெண்கள், மதம், நினைவுகள் ஆகியவற்றை இலக்கியத்தின் வழியாக அணுக வேண்டும் என்ற ஒரு தொடர்ச்சியான பார்வை அங்கே இருக்கிறது.

ஒரு தலைமுறையிலிருந்து இன்னொரு தலைமுறைக்கு கதை எப்படிச் செல்கிறது என்பதும் நாவலின் முக்கியமான அம்சம். நம்முடைய குடும்பங்களில் ஒரு வயதானவர் இறந்துபோகும்போது, நாம் ஒருவரை மட்டுமல்ல, அவருக்குள் இருந்த ஒரு காலத்தையும் இழக்கிறோம். அவர் அறிந்த மனிதர்கள் அவரோடு போய்விடுகிறார்கள். அவர் பார்த்த நிலம் மாறிவிட்டிருக்கலாம். அவர் பேசிய மொழி மாறியிருக்கலாம். அவர் அறிந்த உறவுகளின் வடிவம் மாறியிருக்கலாம். அவர் மட்டுமே அறிந்த சில குடும்பச் சம்பவங்கள் மீண்டும் ஒருபோதும் சொல்லப்படாமல் போய்விடலாம். அதனால்தான் நினைவைக் கேட்பது ஒரு முக்கியமான செயலாகிறது. அயானா சக்ரவானிடம் கேட்கும் கேள்விகள் இந்த அர்த்தத்தில் தனிப்பட்ட ஆர்வம் மட்டுமல்ல. மறைந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு உலகத்தைப் பதிவு செய்யும் முயற்சியாகவும் இருக்கின்றன.

ஒரு பாட்டி தன் வாழ்க்கையைச் சொல்லும்போது, அவள் எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட முடியாது. நினைவு எப்போதும் முழுமையானது அல்ல. அது தேர்ந்தெடுக்கிறது. சிலவற்றை பெரிதாக்குகிறது. சிலவற்றை மறைக்கிறது. சிலவற்றை மறந்துவிடுகிறது. சிலவற்றை மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறது. சில சம்பவங்கள் காலத்தோடு வேறு வடிவம் பெறுகின்றன. இந்த நினைவின் நிச்சயமற்ற தன்மையும் நாவலின் சுவாரஸ்யமான பரப்பாகிறது. வரலாற்றின் உண்மை என்ன, நினைவின் உண்மை என்ன என்ற கேள்வி இங்கே எழுகிறது. இரண்டுமே ஒரே மாதிரியாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. ஆனால் மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை எப்படிப் புரிந்துகொண்டார்கள் என்பதை அறிய நினைவின் உண்மை மிக முக்கியமானதாகிறது.

இதனால்தான் பணிக்கர் பேத்தியில் கதை சொல்லுதல் ஒரு அரசியல் செயலாகவும் மாறுகிறது. யார் வரலாற்றைச் சொல்கிறார்கள் என்பதைக் காட்டிலும், யாருடைய வரலாறு சொல்லப்படாமல் போயிருக்கிறது என்ற கேள்வி முக்கியமானது. அதிகாரப்பூர்வ வரலாற்றில் இடம் பெறாத மனிதர்களின் வாழ்க்கையை மீண்டும் சொல்லும்போது இலக்கியம் ஒரு மாற்று நினைவகமாகிறது. ஒரு பாட்டியின் குரல், ஒரு குடும்பத்தின் பழைய நினைவு, ஒரு ஊரின் மறைந்துபோன வாழ்க்கை ஆகியவை ஒரு பெரிய வரலாற்றின் இடைவெளிகளை நிரப்பத் தொடங்குகின்றன.

மரணம் இந்த நாவலின் தொடக்கத்திலேயே நமக்குத் தெரிந்துவிடுகிறது. சக்ரவான் மரணத்தின் அருகில் இருக்கிறாள். ஆனால் மரணம் தெரிந்துவிட்டதால் கதை தனது சுவாரஸ்யத்தை இழப்பதில்லை. மாறாக, அவள் இறப்பதற்கு முன்பு என்ன சொல்லப் போகிறாள், அவள் வாழ்ந்த வாழ்க்கையில் இன்னும் சொல்லப்படாமல் இருப்பது என்ன, அவள் நினைவில் இருந்து அயானாவுக்குக் கடத்தப்படப்போகும் உலகம் என்ன என்பதற்கான ஆர்வம் அதிகரிக்கிறது. ஒரு மனிதன் இறப்பதற்கு முன் தன் வாழ்க்கையை எப்படி நினைவுகூர்கிறான் என்ற கேள்வியும் இங்கே இருக்கிறது. வாழ்க்கை முடிவடையும் தருணத்தில் கடந்த காலம் இன்னும் உயிர்ப்புடன் தோன்றுகிறது. உடல் சிதைந்துகொண்டிருக்கும்போது நினைவுகள் பெரிதாகின்றன. மரணம் ஒரு முடிவாக இருந்தாலும், கதை சொல்லப்படுவதன் வழியாக அந்த வாழ்க்கை இன்னொரு தலைமுறைக்குள் தொடர்கிறது.

இந்த இடத்தில்தான் அயானாவின் பாத்திரம் இன்னும் முக்கியமானதாகிறது. அவள் வெறும் கதையைக் கேட்கும் பேத்தி அல்ல. அவளிடம் சென்றடையும் நினைவுகளை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்ல வேண்டியவளாகிறாள். ஒரு தலைமுறை முடிவடையும் இடத்தில் அடுத்த தலைமுறை கேள்வி கேட்கத் தொடங்குகிறது. அந்தக் கேள்விகளே நினைவின் தொடர்ச்சியாகின்றன. இதனால் நாவலின் உண்மையான இயக்கம் சக்ரவானின் கடந்த காலத்திலிருந்து அயானாவின் நிகழ்காலத்தை நோக்கி நகர்கிறது. கடந்த காலத்தை அறிந்துகொள்வது அவளுடைய அடையாளத்தைப் பற்றிய புரிதலையும் மாற்றுகிறது. அவள் யார் என்ற கேள்விக்கு அவளுடைய நிகழ்கால வாழ்க்கை மட்டும் பதில் சொல்ல முடியாது; அவளுக்கு முன் வாழ்ந்தவர்களின் வாழ்க்கையும் அந்தப் பதிலில் சேர வேண்டியிருக்கிறது.

ஒரு நல்ல நாவல் கடந்த காலத்தை மீண்டும் உயிர்ப்பிப்பதோடு நிற்காது. அந்தக் கடந்த காலத்தை இன்றைய மனிதன் எப்படிப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற கேள்வியையும் எழுப்பும். பணிக்கர் பேத்தியின் முக்கியத்துவம் அதில்தான் இருக்கிறது. இது பழைய உலகை நினைவுகூரும் நாவல் மட்டுமல்ல; அந்த உலகை இன்றைய பார்வையோடு மீண்டும் விசாரிக்கும் நாவலும் கூட. ஒரு குடும்பத்தின் பெருமைக்குள் இருக்கும் காயங்களைப் பார்க்கிறது. ஒரு சமூகத்தின் வாழ்வியலுக்குள் இருக்கும் முரண்பாடுகளைப் பார்க்கிறது. ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கைக்குள் இருக்கும் வலிமையையும் பலவீனத்தையும் ஒன்றாகப் பார்க்கிறது. ஒரு நிலத்தின் அழகுக்குள் அதன் அழிவையும் பார்க்கிறது. ஒரு நினைவுக்குள் அதன் மறதியையும் பார்க்கிறது.

உம்மத் வெளியானபோது அதை வாசித்து எழுதிய வாசகனாக, இப்போது பணிக்கர் பேத்தியை வாசிக்கும்போது ஸர்மிளா செய்யித்தின் எழுத்தில் ஒரு முக்கியமான நகர்வை உணர்கிறேன். அது அவருடைய குரல் முற்றிலும் மாறிவிட்டது என்பதல்ல. மாறாக, அவர் தொடர்ந்து அக்கறை கொண்டிருக்கும் உலகம் இன்னும் ஆழமாகத் திறக்கப்பட்டுள்ளது என்பதுதான். ஒரு சமூகத்தின் நிகழ்கால வாழ்வியலை எழுதுவதிலிருந்து அதன் நினைவுக்குள் சென்று அதன் வேர்களைத் தேடும் முயற்சியாக இந்த நாவல் விரிகிறது. மனிதர்களை அவர்களுடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையிலிருந்து பிரித்து பார்க்காமல், அவர்கள் வாழ்ந்த நிலத்தோடும் சமூகத்தோடும் வரலாற்றோடும் இணைத்துப் பார்க்கும் பார்வை இங்கே விரிவடைந்திருக்கிறது.

இறுதியில் பணிக்கர் பேத்தியை ஒரு குடும்பக் கதை என்று மட்டும் வாசிப்பது அதன் ஒரு பகுதியை மட்டுமே வாசிப்பதாக இருக்கும். இது ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கை; அதே நேரத்தில் ஒரு குடும்பத்தின் வரலாறு. அது ஒரு குடும்பத்தின் வரலாறு; அதே நேரத்தில் ஒரு சமூகத்தின் நினைவு. அது ஒரு சமூகத்தின் நினைவு; அதே நேரத்தில் ஒரு நிலத்தின் வரலாறு. ஒரு பாட்டி தன் பேத்திக்குச் சொல்லும் கதையிலிருந்து தொடங்கும் இந்த நாவல், ஒரு காலத்தை அடுத்த தலைமுறைக்கு ஒப்படைக்கும் முயற்சியாக மாறுகிறது. சக்ரவானின் வாழ்க்கை முடிவடையலாம்; ஆனால் அவள் சொல்லிய கதை முடிவதில்லை. அந்தக் கதையை அயானா எடுத்துக்கொள்கிறாள். அங்கிருந்து அது இன்னொரு நினைவாக, இன்னொரு கேள்வியாக, இன்னொரு வரலாறாக மாறுகிறது.

ஒரு பாட்டியின் நினைவுக்குள் நுழைந்து பேத்தியின் கேள்விகளோடு வெளியே வரும் இந்த நாவல், இறுதியில் நம்முடைய சொந்த நினைவுகளையும் திரும்பிப் பார்க்கச் செய்கிறது. நாம் வாழும் நிலத்தின் கீழே எத்தனை தலைமுறைகளின் வாழ்க்கை புதைந்திருக்கிறது, நம்முடைய குடும்பங்களில் சொல்லப்படாமல் போன எத்தனை கதைகள் இருக்கின்றன, நம்முடைய சமூகத்தின் அதிகாரப்பூர்வ வரலாற்றுக்கு வெளியே இன்னும் எத்தனை மனிதர்களின் வாழ்க்கை காத்திருக்கிறது என்ற கேள்விகளை எழுப்புகிறது. அந்தக் கேள்விகளோடு வாசகனைத் திரும்பிப் பார்க்க வைப்பதுதான் இந்த நாவலின் மிக முக்கியமான இலக்கியச் செயலாக எனக்குத் தோன்றுகிறது.