இன்றைய நாவல்கள்: ஒன்று.காடு இழந்த மக்கள், பயம் இழந்த இரவு.

• சோழன் வாலறிவன் எழுதியது.

ஒரு கிராமத்தை அடக்க துப்பாக்கி தேவையில்லை. ஒரு மனிதனை “ஐயா” என்று அழைக்க ஆரம்பித்தால் போதும். அந்த அழைப்பு மரியாதையால் தொடங்குவதில்லை; பயத்தால் தொடங்குகிறது. பிறகு அது பழக்கமாகிறது. இறுதியில் அது இயற்கையின் சட்டம் போலத் தோற்றம் கொள்கிறது. மனிதன் ஒருவரை மதிக்க ஆரம்பிப்பதற்கு முன் அஞ்சத் தொடங்குகிறான்; அந்த அச்சம் நீண்டு மரியாதை போல முகமூடி மாட்டிக்கொள்கிறது.

இந்த நாவலில் நாயகன் ஒருவன் இல்லை. ஒரு சமூகமே நாயகன். பளியர்களின் சமூகமே அந்த நாயகம். அவர்களின் வாழ்க்கை தனிநபர் கதையல்ல; ஒரு வாழ்வியல் நினைவு.

ஜமீன் குடும்பம் வருவதற்கு முன் அவர்களின் உலகம் காடு. காடு அவர்களுக்கு நிலம் அல்ல; உறவு. மரங்கள் நிழல் மட்டும் தரவில்லை, பாதுகாப்பும் தந்தன. இரவு இருள் அல்ல; ஓய்வு. மழை பேரழிவு அல்ல; அருள். மனிதன், மிருகம், மரம், மண் — எல்லாம் ஒரே சுற்றில் இருந்த உலகம் அது. வாழ்வும் உழைப்பும் பிரியாத நிலை.

அதனால் வழிபாட்டு மரம் வெட்டப்பட்டபோது அவர்கள் சண்டை செய்யவில்லை. தெய்வங்கள் அகற்றப்பட்டபோதும் எழுந்திருக்கவில்லை. பெண்கள் அவமதிக்கப்பட்டபோதும் உடனடி எதிர்ப்பு இல்லை. இது பலவீனம் அல்ல. பெரும் வன்முறையைச் சந்திக்கும் மனிதன் முதலில் போராட மாட்டான்; முதலில் உயிர் காக்கிறான். எதிர்த்தால் அழிவோம், பொறுத்தால் வாழலாம் என்ற அமைதியான கணக்கு அவர்களை மௌனத்துக்குள் தள்ளுகிறது.

பின் காலங்களில் பளியர்கள் ஜமீனை வெறுத்தபடியே அனுமதி கேட்க ஆரம்பிக்கிறார்கள். அவரை “ஐயா” என்று அழைக்கிறார்கள். ஜமீன் அருகில் இல்லாவிட்டாலும் ஜமீனை நினைத்து நடக்க ஆரம்பிக்கிறார்கள். அந்தத் தருணமே அடிமைத்தனம் உருவாகின்ற தருணம். அதிகாரம் வெளியே இல்லாமல் உள்ளே குடியேறுகிறது.

ஒரு சமூகத்தை உடைக்க வெளிப்புற வன்முறை மட்டும் போதாது; நினைவைக் குலைக்க வேண்டும். பெரிய பளிச்சியின் மறைவு ஒரு மனுஷி காணாமல் போகின்ற சம்பவம் மட்டும் அல்ல; பாதுகாப்பு மறைந்த தருணம். அதன் பிறகு அவர்கள் வெளியில் அமைதியாக இருக்கிறார்கள்; உள்ளே குற்றவுணர்ச்சி வளர்கிறது. “நாம் காக்க முடியவில்லை” என்ற மௌன வலி அவர்களை துரத்துகிறது.

ஒடுக்கப்பட்ட உணர்வு அழிவதில்லை. அது வடிவம் மாறி திரும்பும். வறட்சி வருகிறது. தண்ணீர் மறுக்கப்படுகிறது. பெண்கள் அவமதிக்கப்படுகின்றனர். ஒவ்வொரு சம்பவமும் பழைய நினைவைக் கிளறுகிறது. அப்போது பளிச்சியம்மன் வெளியில் தோன்றுவதற்கு முன் மனத்தில் தோன்றுகிறாள். பயந்த குழந்தை தாயை நினைப்பது போல சமூகமும் பாதுகாப்பைத் தேடுகிறது.

நீர் வெளிப்படும் தருணம் அதிசயம் அல்ல. மக்களின் முகங்களில் தெரியும் நிம்மதியே அதன் விளக்கம். தண்ணீர் உயிர்; தாய் உயிர் காப்பவள். நினைவு தெய்வமாக மாறுகிறது. சிலை வெளிப்படுகிறபோது அவர்கள் அழுகிறார்கள். அது பக்தி அல்ல; மனவிடுதலை. அவர்கள் அங்கே தெய்வத்தைக் காணவில்லை; தங்களையே மீண்டும் காண்கிறார்கள்.

இதற்கிடையில் வாழ்க்கை மாறிவிடுகிறது. ஒரு நாள் வரை காடு அவர்களுடையது; அடுத்த நாள் அவர்கள் காட்டுக்குள்ளே வேலைக்காரர்கள் ஆகிறார்கள். உழைப்பது அவர்கள்; விளைச்சல் ஜமீனுக்கு. நாளெல்லாம் உழைத்தும் அவர்களிடம் திரும்புவது ஒரு கைப்பிடி தானியம் மட்டுமே. அவர்கள் சோம்பேறிகள் அல்ல; அவர்கள் உழைத்த பயன் அவர்களிடம் திரும்புவதில்லை.

வீரணன் இந்த மாற்றத்தின் முகம். நிலம், நீர், வேலை, கடன் அனைத்தும் அவனது கட்டுப்பாட்டில். அவன் இல்லாவிட்டாலும் மக்கள் அஞ்சுகிறார்கள். அதுதான் அதிகாரத்தின் உண்மை முகம். கண்ணன் அவனது தொடர்ச்சி. தந்தை செய்ததை மகன் மீண்டும் செய்கிறான். காரணம் ரத்தமல்ல; அதிகாரம் பழகிய மனநிலை.

வேலைப் பிரிவு மரியாதைப் பிரிவாக மாறுகிறது. “நீ கீழானவன்” என்ற எண்ணம் மனதில் பதிகிறது. பெண்களின் பாதுகாப்பு குலைந்தபோது தைரியம் மேலும் குறைகிறது. இங்கே வன்முறை ஒரு மனிதனின் குணம் அல்ல; ஆளுகிறவனின் மொழியாகிறது.

ஆனால் நெடுநாள் வலி ஒருநாள் எல்லோரையும் ஒன்றிணைக்காதா? “நாம் தனித்தனியாக அல்ல; ஒன்றாகத் துன்பப்படுகிறோம்” என்ற உணர்வு உருவானபோது சமூகம் நகர்கிறது. பெண்கள் முன்னிலையில் ஜமீன் வீட்டை நோக்கி மக்கள் சென்ற இரவு கோபம் மட்டும் அல்ல; பல தலைமுறைகளின் வேதனை தீயாக உருக்கொள்கிறது. வீடு எரிந்தது முக்கியமில்லை; பயம் எரிந்தது முக்கியம். அவர்கள் ஒரு மனிதனை தாக்கவில்லை; தங்கள் பயத்தையே தாக்கினார்கள்.

அந்த இரவுக்குப் பிறகு ஜமீன் இல்லாமல் போனதல்ல முக்கியம்; “ஐயா” என்ற வார்த்தை உள்ளே இருந்து மறைந்தது. அதுதான் உண்மையான புரட்சி. தந்தையும் மகனும் அழிந்தது குடும்ப சண்டையின் முடிவு அல்ல; ஒரு மனநிலை தன்னைத்தானே அழித்துக்கொண்ட தருணம்.

ஆரம்பத்தில் காடு, மக்கள், தெய்வம் ஒன்றாக இருந்தது. ஜமீன் வருகையில் உடைகிறது. பளிச்சியம்மன் சிலை வெளிப்பட்டபோது மீண்டும் சேர்கிறது. அவள் ஒரு தெய்வம் மட்டும் அல்ல; தாய் நினைவு. காடு தாய், தண்ணீர் தாய், நிலம் தாய் என்ற உணர்வு அவளாக வெளிப்படுகிறது. அவள் மறைந்தபோது உலகம் வறண்டு போனது; அவள் திரும்பியபோது நீர் வந்தது. அது அதிசயம் அல்ல; சமநிலைக்குத் திரும்புதல்.

கதையின் முடிவில் அவர்கள் காடு நோக்கிச் செல்கிறார்கள். நிலத்தை மீட்கவில்லை; வாழும் முறையை மீட்டனர். ஒரு சமூகத்தின் காயம் ஆறும்போது சத்தம் எழாது; அமைதி மட்டும் பரவும். அவர்கள் ஜமீனை வென்றதல்ல முக்கியம்; உள்ளிருந்த பயத்தை வென்றார்கள். அதனால்தான் இந்தக் கதையின் முடிவு சண்டையில் முடியாமல்; ஒரு நிம்மதியான மூச்சில் முடிகிறது.

~~

இந்த நாவலில் எழுத்தாளர் தீர்ப்பு சொல்வதில்லை. நல்லவன், கெட்டவன் என்று பிரிக்காமல் சம்பவங்களை மட்டும் அமைதியும் ஆர்பாட்டமுமாக நிகழ்த்துகிறார். அதனால் வாசகராக காட்சிகளுக்குள் நுழைய முடிகிறது. மனிதர்களின் நடத்தை தனிப்பட்ட குணம் அல்ல. சூழல், அச்சம், அதிகாரம் சேர்ந்து உருவாக்கும் மனநிலை என்பதை நாவல் போகிற போக்கில் உணர்த்துகிறது. யாரையும் பரிதாபப் பொருளாக மாற்றாமல் மனிதர்களாகவே வாசகர் முன் நிறுத்துகிறது.

சில வெடிப்புத் தருணங்களும் வீரக் காட்சிகளாக வருவதில்லை. நீண்ட நாள் தாங்கிய வேதனை வெளிவருவது போல் அமைந்திருக்கிறது. இயற்கை பின்னணியாக இல்லாமல் சமநிலையின் அளவுகோலாக வெளிப்படுகிறது. முடிவில் சம்பவங்களைவிட ஒரு உணர்வாக நாவல் வாசகர் மனதில் நிகழ்கிறது. அதுவே எழுத்தாளரின் ஆளுமை என்று நினைக்கிறேன்.

~

பன்றி வேட்டை | லஷ்மி சரவணகுமார் | எழுத்து பிரசுரம் |