நினைவில் காடுள்ள மிருகம் - 7

சக்திவேலின் அதிகாரம் உடையத் தொடங்கியதை முதலில் உணர்ந்தவர்கள் அவனுடைய நண்பர்களோ உறவினர்களோ அல்ல; அவனுடைய வயல்களில் பல ஆண்டுகளாக உழைத்துவந்த தொழிலாளர்கள்தான். அவர்களுடைய வாழ்க்கை நீண்ட காலமாக அவனுடைய விருப்பங்களுக்கு ஏற்பவே நகர்ந்திருந்தது. எந்த நாளில் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும், எவ்வளவு கூலி வாங்க வேண்டும், அறுவடை செய்த காய்கறிகளை எங்கே விற்க வேண்டும் என்பதையெல்லாம் அவனே தீர்மானித்துவந்தான். அவனுடைய அதிகாரத்துக்கு காவலாளிகள் தேவையில்லை. தொழிலாளர்களின் பசியும் கடனும், அடுத்த நாள் வேலை கிடைக்குமா என்ற அச்சமும் அதைத் தாங்கி நின்றன. இப்போது அந்த அச்சத்தின் பிடி தளரத் தொடங்கியிருந்தது.

ஒரு திங்கட்கிழமை காலையில், அவனுடைய வயலில் பல ஆண்டுகளாக வேலை செய்துவந்த மூன்று குடும்பங்கள் வேறு தோட்டத்துக்குச் சென்றன. அடுத்த வாரம் இன்னும் சிலர் அவர்களுடன் சேர்ந்துகொண்டார்கள். முன்பெல்லாம் வேலை மாற வேண்டியிருந்தால் சக்திவேலிடம் சொல்லிவிட்டுத்தான் செல்வார்கள். இம்முறை யாரும் அவனுடைய அனுமதியைக் கேட்கவில்லை. வேலைக்கு வராதவர்களின் பெயர்களை மேற்பார்வையாளர் பட்டியலில் குறித்துக்கொண்டிருந்தான். ஒவ்வொரு நாளும் அதிகரித்துக்கொண்டிருந்த அந்த வெற்றிடங்கள், சக்திவேலின் கணக்குப் புத்தகத்தில் இதுவரை எழுதப்படாத ஒரு செலவைக் காட்டின: மனிதர்களைத் தன்னிடம் தக்கவைத்துக்கொள்வதற்கான செலவு.

சிலர் அருகிலிருந்த சிறு விவசாயிகளின் நிலங்களில் வேலைக்குச் சென்றார்கள். இன்னும் சிலர் தங்களுக்குத் தெரிந்தவர்களுடன் சேர்ந்து சிறிய நிலங்களில் பயிரிடத் தொடங்கினார்கள். அவர்களிடம் பெரிய சேமிப்பு எதுவும் இல்லை. ஒருவரிடம் விதை வாங்குவதற்கான பணம் இருந்தது; இன்னொருவரிடம் உழைப்பதற்கான உடல் வலு இருந்தது; வேறொருவருக்குச் சந்தைக்குச் செல்லும் வாகனத்தை ஏற்பாடு செய்துகொடுக்கும் பழக்கம் இருந்தது. தனித்தனியாகப் பார்த்தால் அவை சிறிய பகுதிதான். ஆனால் அவற்றை ஒன்றாகச் சேர்த்துப் பார்த்தபோது, சக்திவேலின் வயலுக்குச் செல்லாமல் வாழ்வதற்கான ஒரு வழி தென்பட்டது.

அந்த வழி எளிதானதல்ல என்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தார்கள். நிலத்தில் விளைவிப்பது ஒரு வேலை; விளைவித்ததைச் சந்தையில் விற்றுப் பணமாக்குவது வேறொரு வேலை. ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக வாகனம் வாடகைக்கு எடுக்க முடியாது. சந்தையில் யாரிடம் பேசுவது, எப்போது பொருளைக் கொண்டுசெல்வது, எந்த விலையில் விற்றால் நஷ்டமிருக்காது என்பதையும் அவர்கள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. ஆனால் தங்களுடைய வாழ்க்கையைத் தீர்மானிப்பதற்காக இன்னொருவரின் வாசலில் காத்திருப்பதைவிட, தெரியாத வழியில் நடந்து பார்ப்பது மேல் என்று நினைத்தார்கள்.

அவர்களுடைய முதல் கூட்டம் தேநீர்க் கடையின் பின்புறத்தில் நடைபெற்றது. பழைய மரப்பெஞ்சைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்தவர்கள், தங்களிடம் இருந்த பணத்தையும் நிலத்தையும் உழைப்பையும் பற்றிப் பேசினார்கள். ஒரே வாகனத்தில் பலருடைய காய்கறிகளையும் எடுத்துச் சென்றால் செலவு குறையும் என்று ஒருவர் சொன்னார். சந்தையில் நேரடியாக வியாபாரிகளிடம் பேசி விற்பனை செய்தால் இடைத்தரகர்களுக்குக் கொடுக்கும் பணத்தைக் குறைக்கலாம் என்றார் இன்னொருவர். அவர்கள் பேசியது புரட்சியைப் பற்றியதல்ல. மறுநாள் வயலுக்குச் செல்லும்போது தங்களுடைய உழைப்புக்கான பலனை எப்படி நியாயமாக அடைவது என்பதைத்தான்.

சில வாரங்களுக்குள் அந்த யோசனை ஒரு அமைப்பாக உருவெடுத்தது. அதற்கு அவர்கள் நீலகிரி ஃபார்மர்ஸ் சிண்டிகேட் என்று பெயரிட்டார்கள். அதன் பெயரில் வணிகத்தின் ஒலி இருந்தாலும் ஆனால் அதன் பிறப்புக்குக் காரணமாக இருந்தது பல தலைமுறைகளாகச் சிதறடிக்கப்பட்ட மக்கள் தங்களைத் தாங்களே ஒன்றிணைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற விருப்பம். உறுப்பினர்களாகச் சேர்வதற்கான நிபந்தனையை அவர்கள் தெளிவாக வைத்தார்கள்: நீலகிரியைப் பூர்வீகமாகக் கொண்டவர்களுக்கான அமைப்பு அது. தங்கள் நிலத்தையும் உழைப்பையும் சந்தையையும் குறித்த முடிவுகளைத் தாங்களே எடுக்க வேண்டும் என்பதே அதன் நோக்கம்.

அந்த அமைப்புக்கு அலுவலகம் கிடையாது. உறுப்பினர்கள் தங்களால் முடிந்த அளவுக்குப் பணம் சேர்த்தார்கள். கணக்குகளை எழுதுவதற்கு ஒருவரை நியமித்தார்கள். யாருடைய விளைபொருள் எவ்வளவு விற்கப்பட்டது, வாகனத்துக்கான செலவு என்ன, கமிஷன் எவ்வளவு, ஒவ்வொருவருக்கும் எவ்வளவு பணம் கிடைக்க வேண்டும் என்பதெல்லாம் ஒரு புத்தகத்தில் எழுதப்பட்டன. அந்தப் புத்தகத்தை எந்த உறுப்பினரும் எப்போது வேண்டுமானாலும் பார்க்கலாம். கணக்கில் தவறு இருந்தால் சுட்டிக்காட்டலாம்; செலவு ஏன் ஏற்பட்டது என்று கேட்கலாம்.

பல ஆண்டுகளாகப் பிறர் எழுதும் கணக்கை நம்பி வாழ்ந்தவர்கள், தங்களுடைய கணக்கைப் படிக்கவும் கேள்வி கேட்கவும் கற்றுக்கொண்டார்கள். அவர்களுடைய கைகளில் அதிகாரம் எதுவும் கிடைத்துவிடவில்லை. ஆனால் தங்களுடைய உழைப்பிலிருந்து கிடைத்த பணம் எங்கே செல்கிறது என்பதை அறிந்துகொள்ளும் உரிமை கிடைத்தது. சில நேரங்களில் அதிகாரம் என்பது ஒருவருடைய கையிலிருக்கும் பணத்திலோ பதவியிலோ இருப்பதில்லை; தன் வாழ்க்கையின் கணக்கை இன்னொருவரிடம் கேட்காமல் புரிந்துகொள்ள முடிவதில்தான் அது தொடங்குகிறது.

பழனி இந்த முயற்சிக்குத் துணையாக வந்தான். சக்திவேலுக்காக நீண்ட காலம் வேலை செய்ததன் மூலம் சந்தையில் அவனுக்குப் பல வியாபாரிகளைத் தெரிந்திருந்தது. எந்தக் கடையில் காய்கறிகளுக்கு நல்ல விலை கிடைக்கும், எந்த நேரத்தில் பொருளைக் கொண்டுசென்றால் விரைவாக விற்றுவிடலாம், யார் பணத்தை உடனே கொடுப்பார்கள், யார் அலைக்கழிப்பார்கள் என்பதெல்லாம் அவனுடைய அனுபவத்தில் இருந்தன. விவசாயிகளின் பொருட்களைச் சந்தைக்குக் கொண்டுசென்று விற்றுக்கொடுக்க அவன் முன்வந்தான். அவனுக்கான கமிஷன் முன்கூட்டியே தீர்மானிக்கப்பட்டது. விற்பனை முடிந்ததும் பணத்தையும் கணக்கையும் அவர்களிடம் ஒப்படைப்பதாக உறுதியளித்தான்.

முதல் வாகனம் ஒரு ஜூன் மாத வெள்ளிக்கிழமையின் அதிகாலையில் கிளம்பியது. அதன் பின்புறத்தில் அடுக்கப்பட்டிருந்த காய்கறி மூட்டைகள் மலைப்பாதையின் வளைவுகளில் ஒன்றோடொன்று மோதின. ஒவ்வொரு மூட்டையிலும் அதன் உரிமையாளரின் பெயர் எழுதப்பட்டிருந்தது. வாகனம் ஒரு வளைவில் திரும்பியபோது சில மூட்டைகள் சரிந்தபோது பழனி அவற்றைச் சரிசெய்தான். அவனுடன் வந்திருந்த விவசாயி ஒருவர், இவ்வளவு பொருட்களையும் சந்தையில் விற்றுவிட முடியுமா என்று கவலைப்பட்டார்.

“துணிஞ்சு இறங்கிட்டோம். என்ன ஆனாலும் பாத்துக்கலாம், வாங்கண்ணா,” என்று பழனி சிரித்தான்.

அன்றைய விற்பனையில் எல்லோருக்கும் எதிர்பார்த்த அளவுக்குப் பணம் கிடைக்கவில்லை. இருந்தாலும் அந்த நாளை அவர்கள் தோல்வியாகக் கருதவில்லை. ஒவ்வொரு விவசாயிக்கும் தன் பொருள் எவ்வளவுக்கு விற்கப்பட்டது என்பது தெரிந்திருந்தது. போக்குவரத்துச் செலவு, கமிஷன், கையில் மிஞ்சிய தொகை என அனைத்தையும் கணக்கிட்டுப் பார்க்க முடிந்தது. அடுத்த முறை எதை மாற்ற வேண்டும் என்பதையும் அவர்களால் பேச முடிந்தது. தங்களுடைய உழைப்பின் மதிப்பைச் சந்தையில் நேரடியாக அறிந்துகொண்டதில்தான் அவர்களுடைய முதல் வெற்றி இருந்தது.

அந்த மாலையில் விவசாயிகளின் முகங்களில் தெரிந்த மகிழ்ச்சியை மதன் அமைதியாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். கணக்குப் புத்தகத்தின் மேல் குனிந்து நின்ற ஒரு முதியவர், தன் பெயருக்கு எதிரே எழுதப்பட்டிருந்த தொகையை விரலால் தொட்டுப் பார்த்தார். அந்த எண்ணை மற்றொருவரிடம் வாசிக்கச் சொல்லிவிட்டு, அதன் கீழே தன் விரலால் ஒரு கோடு இழுத்தார். அந்தச் சிறிய செயல் மதனின் நினைவுக்குள் நீண்ட நேரம் தங்கியது.

பஸ்தரில் அவன் அறிந்திருந்த உலகத்தில் நிலத்தின் உரிமை என்பது காகிதத்தில் எழுதப்பட்ட பெயரல்ல. எந்த மரத்தை வெட்டலாம், எந்த ஓடையிலிருந்து தண்ணீர் எடுக்கலாம், எங்கே விதை விதைக்கலாம், இறந்தவர்களை எங்கே புதைக்கலாம் என்பதையெல்லாம் தீர்மானிக்கும் உரிமை அது. ஒரு வரைபடத்தில் புதிய எல்லைகள் வரையப்பட்டபோது, காடும் அதன் வளங்களும் அரசின் கணக்கில் சேர்க்கப்பட்டன. அங்கே வாழ்ந்த மக்களின் வீடுகளும் வழிபாட்டுக் கற்களும் முன்னோர்களின் நினைவுகளும் அந்த வரைபடத்தில் இடம்பெறவில்லை. அவர்களுடைய வாழ்க்கையைச் சுற்றியிருந்த உலகம் காகிதத்தில் சில கோடுகளாக மாறியபோது, அவர்கள் தங்கள் சொந்த நிலத்திலேயே அந்நியர்களாகிவிட்டார்கள்.

மதன் துப்பாக்கியை நேசித்ததால் நக்சலைட் ஆகவில்லை. மற்றவர்களின் துயரத்தைத் தன்னுடைய வாழ்க்கைக்கு வெளியே வைத்து அவனால் பார்க்க முடியவில்லை என்பதால்தான் அந்தப் பாதைக்குள் சென்றான். தன் தந்தை தாக்கப்பட்டதைப் பார்த்தபோது அது ஒரு குடும்பத்துக்கு நேர்ந்த அவமானம் மட்டுமல்ல என்பதை உணர்ந்தான். தங்கள் நிலங்களிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட குடும்பங்களையும், காணாமல் போனவர்களின் பெயர்களையும் ஒரு எண்ணாக மாற்றிய அதிகாரத்தைப் பார்த்தபோது, அந்த அநீதிகளுக்கு இடையே இருந்த தொடர்புகளைத் தேடத் தொடங்கினான். தன் நிலத்தை மீட்பதற்காக எழுந்த கேள்வி, தன்னைப் போலவே காட்டிலிருந்து துரத்தப்பட்ட மற்ற மனிதர்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய கேள்வியாக மாறியது.

ப்

அவன் முதலில் கேள்விகளால் எதிர்த்தான். ஆனால் அவனுடைய கேள்விகள் அதிகாரத்தின் செவிகளை எட்டுவதற்கு முன்பே, அவனுடைய மக்களின் கொல்லப்பட்ட உடல்கள் பதில்களாக மாற்றப்பட்டன. காவல் முகாம்களும் துப்பாக்கிகளும் அவனுடைய கிராமத்தின் மீது இறங்கியபோது, அவனும் ஆயுதம் ஏந்திய பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தான். அந்தத் தேர்வு அவனைப் பாதுகாத்ததோடு மட்டுமல்லாமல், அவனைப் பல ஆண்டுகள் துரத்திய கேள்விகளையும் உருவாக்கியது. தன் மக்களுக்காகப் போராடுவதாக நம்பிய அவன், ஒரு கட்டத்தில் யார் வாழ வேண்டும், யார் துரோகி என்று முடிவு செய்யும் அதிகாரத்தையும் தன் கைகளில் எடுத்துக்கொண்டிருந்தான். தான் சுட்ட மனிதன் உண்மையிலேயே துரோகியா என்பதை அவன் ஒருபோதும் அறிந்துகொள்ளவில்லை. அந்த மனிதனின் முகம் அவனுடைய நினைவிலிருந்து அழியவில்லை. அரசின் வன்முறையை எதிர்த்துப் போராடினான் என்பதற்காகத் தன்னுடைய வன்முறை நியாயமாகிவிடாது என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். இருந்தாலும், அந்தப் பாதையில் ஏன் சென்றான் என்ற கேள்வியை மட்டும் யாராலும் அவனிடமிருந்து பறிக்க முடியாது. மற்றவர்களின் துயரத்தைத் தன் துயரமாக உணர்ந்த மனிதனாகவே அவன் அந்தப் பாதைக்குள் நுழைந்தான். ஆயுதம் அவனுடைய அரசியலின் தொடக்கம் அல்ல; அவன் எதிர்கொண்ட உலகம் அவனைத் தள்ளிய ஒரு வழி. ஆனால் அந்த வழியில் அவன் செய்தவற்றுக்கான பொறுப்பு அவனுடையதே.

இப்போது இந்த மலையில், விவசாயிகள் தங்கள் பொருட்களை ஒரே வாகனத்தில் ஏற்றி சந்தைக்குக் கொண்டுசெல்வதையும், கணக்குப் புத்தகத்தைத் தங்களுக்குள் திறந்து வைத்திருப்பதையும் பார்த்தபோது, அவன் வேறொரு சாத்தியத்தை உணர்ந்தான். இவர்கள் தங்கள் உரிமைக்காக ஆயுதத்தைத் தேடவில்லை. அவர்கள் தங்கள் உழைப்பை ஒன்றிணைத்தார்கள்; தங்களுடைய கணக்குகளைத் தாங்களே வைத்துக்கொண்டார்கள்; சந்தையில் விலை கேட்டார்கள். இந்தச் சிறிய செயல்களில் அரசியல் இருந்தது. பிறர் வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரத்திலிருந்து விலகி, தங்கள் வாழ்க்கையைத் தாங்களே தீர்மானிக்க முயன்றார்கள். மதனுக்கு அது எந்தப் பெரிய வெற்றிக் குரலையும் விட ஆழமானதாகத் தோன்றியது.

தேவகியின் வாழ்க்கையும் அதே நாட்களில் வேறொரு திசையில் திரும்பியது. சக்திவேலின் கடன் புகாரும் அதைத் தொடர்ந்து வந்த மிரட்டல்களும் அவளுடைய தந்தையை அச்சத்தில் ஆழ்த்தியிருந்தன. தங்களுக்குச் சொந்தமான நிலத்தை மீட்க என்ற சந்தேகம் அவரைச் சோர்வடையச் செய்திருந்தது. எந்த ஆவணத்தை எங்கே தேட வேண்டும், யாரிடம் முறையிட வேண்டும், யார் உண்மையைப் பேசுகிறார்கள், யார் பணத்துக்காகப் பேசுகிறார்கள் என்று புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்கு அவர் களைத்திருந்தார்.

ஆனால் இந்த முறை தேவகி தனியாக இருக்கவில்லை. அவளுடைய உறவினர்கள் அவளுடன் நின்றார்கள். ஆவணங்களைத் திரட்ட உதவினார்கள்; அவளுடைய தந்தையைத் தனியாக அலையவிடாமல் உடன் சென்றார்கள்; ஒரு அலுவலகத்தில் கிடைக்காத பதிலுக்காக இன்னொரு அலுவலகத்தின் வாசலில் காத்திருந்தார்கள். சில நேரங்களில் அவர்கள் நம்பிக்கை இழந்தாலும் தேவகி பின்வாங்கவில்லை. இறுதியில் அவளுடைய நிலம் மீண்டும் அவளுடைய கைகளுக்குத் திரும்பியது.

நிலத்துக்குள் முதன்முறையாக இறங்கிய தேவகியின் தந்தை நீண்ட நேரம் எதுவும் பேசவில்லை. பழைய வரப்புகள் பல இடங்களில் அழிந்திருந்தன. மழைநீர் ஓடிய தடங்கள் மாறியிருந்தன. தாங்கள் முன்பு பயிரிட்ட இடங்களை அடையாளம் கண்டுகொள்ள முயன்றார். பின்னர் குனிந்து ஒரு கைப்பிடி மண்ணை எடுத்து அதை விரல்களுக்கிடையில் நசுக்கிப் பார்த்துவிட்டு மெதுவாகக் கையைத் திறந்தார். மண் மீண்டும் நிலத்தில் விழுந்தது. பல ஆண்டுகளாகத் தன்னிடமிருந்து பறிக்கப்பட்ட ஒன்றை அவர் மீண்டும் தொட்டுப் பார்த்திருந்தார்.

இழந்த ஆண்டுகள் திரும்பிவராது. அழிக்கப்பட்ட பயிர்கள் மீண்டும் உயிர்பெறாது. ஆனால் நிலம் இன்னும் அங்கே இருந்தது. அதில் மீண்டும் விதைக்க முடியும்.

து

தேவகி தந்தையுடன் சேர்ந்து வயலைச் சுத்தம் செய்தாள். களைகளை அகற்றி வரப்புகளைச் சரிசெய்தார்கள். முதலில் எந்தப் பயிரை விதைக்கலாம் என்று ஆலோசித்தார்கள். விதை வாங்குவதற்கான பணத்தைக் கணக்கிட்டார்கள். தந்தை களைத்தபோது அவள் அவரை ஓய்வெடுக்கச் சொன்னாள்; அவள் வேலை செய்துகொண்டிருக்கும்போது அவர் அவளுக்குத் தேவையானவற்றைக் கொண்டுவந்தார். அவர்கள் மீண்டும் விவசாயம் செய்யத் தொடங்கிய செய்தி ஊருக்குள் பரவியது. தேவகி சக்திவேலிடம் திரும்பிச் செல்லவில்லை. அவளுடைய வாழ்க்கையை இன்னொருவன் தீர்மானிக்க முடியாது என்பதை அவள் எந்த அறிவிப்பும் இல்லாமல், தன் உழைப்பின் வழியாகச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்.

சக்திவேலைப் போலவே சமவெளியிலிருந்து மலைக்கு வந்து நிலங்களை வாங்கியிருந்த வேறு சிலருடைய தோட்டங்களிலும் விளைபொருட்கள் சேதப்படுத்தப்பட்டன. இரவில் யாரோ தோட்டங்களுக்குள் புகுந்து பயிர்களை நாசம் செய்துவிட்டுச் சென்றார்கள். சில இடங்களில் நீர்வழிகள் அடைக்கப்பட்டன. அறுவடைக்குத் தயாராக இருந்த காய்கறிகள் அழிக்கப்பட்டன. சிலர் பயிர்களின் மீது நச்சு மருந்து தெளிக்கப்பட்டதாகக் கூறினார்கள். யார் இதற்குப் பின்னால் இருந்தார்கள் என்பதற்கான தெளிவான ஆதாரம் கிடைக்கவில்லை.

மலையின் வெவ்வேறு ஊர்களிலும் இதுபோன்ற சம்பவங்கள் நடந்தபோது, ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு கதையைச் சொன்னார்கள். பாதிக்கப்பட்ட விவசாயிகள் பழிவாங்குவதாகச் சிலர் கூறினார்கள். அதிகாரத்துக்கு எதிராகச் செயல்படும் குழுக்களின் வேலை என்று வேறு சிலர் பேசினார்கள். உண்மை எது என்பதை யாராலும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியவில்லை. ஆனால் அச்சம் மட்டும் உண்மையாக இருந்தது.

சமவெளியிலிருந்து வந்த புதிய நில உரிமையாளர்கள், தங்களுடைய முதலீட்டைப் பற்றிக் கவலைப்படத் தொடங்கினார்கள். நிலத்தை வாங்கும்போது அதன் விலையையும் விளைச்சலிலிருந்து கிடைக்கக்கூடிய வருமானத்தையும் கணக்கிட்டிருந்தார்கள். ஆனால் அந்த நிலத்தில் பயிர் வளர்ப்பதற்கும், அறுவடையைச் சந்தைக்குக் கொண்டுசெல்வதற்கும், வேலைக்கு ஆட்களை வரவழைப்பதற்கும் அங்கே வாழும் மக்களின் ஒத்துழைப்பு தேவைப்படும் என்பதை அவர்கள் மறந்திருந்தார்கள். நிலம் அவர்களுடைய பெயரில் இருந்தாலும், அதைச் சுற்றியிருந்த வாழ்க்கை அவர்களுடைய கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. இழப்புகளைச் சமாளிக்க முடியாமல் சிலர் தங்களுடைய நிலங்களை உள்ளூர் மக்களிடம் விற்றுவிட்டு சமவெளிக்குத் திரும்பினார்கள். மழை வழக்கம்போலப் பெய்தது. பனிமூட்டம் காலையில் வயல்களை மூடியது. மரங்களின் வேர்கள் மண்ணுக்குள் தொடர்ந்து வளர்ந்தன. ஆனால் சில நிலங்களின் மீது எழுதப்பட்டிருந்த பெயர்கள் மாறின. தங்கள் முன்னோர்கள் வாழ்ந்து உழைத்த நிலத்தில் மீண்டும் கால் வைத்தவர்கள், இனி அந்த நிலத்தை எளிதில் கைவிடக்கூடாது என்று முடிவெடுத்தார்கள்.

பழைய அதிகாரத்தின் இடத்தை இன்னொரு அதிகாரம் பிடித்துவிட்டது என்று மதன் நினைக்கவில்லை. நிலத்தை மீட்டுக்கொள்வது மட்டுமே நீதியை முழுமையாக்கிவிடாது என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். உள்ளூர் மக்களுக்குள்ளேயே நிலம் வைத்திருப்பவர்களுக்கும் நிலமற்றவர்களுக்கும் இடையே வேறுபாடுகள் இருந்தன. சிண்டிகேட்டில் சேர்ந்தவர்கள் அனைவரும் ஒரே அளவு வசதிகளைக் கொண்டிருக்கவில்லை. சிலரிடம் நிலம் இருந்தது; சிலரிடம் உழைக்கக்கூடிய உடல் மட்டுமே இருந்தது. புதிய அமைப்பு பழைய அதிகாரத்தை எதிர்த்தாலும், தனது கணக்குகளையும் முடிவுகளையும் நேர்மையாக வைத்திருக்க வேண்டிய பொறுப்பு அதற்கு இருந்தது. அதனால்தான் கணக்குப் புத்தகம் அனைவருக்கும் திறந்திருக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் வலியுறுத்தினார்கள். தாங்கள் எதிர்த்த அதிகாரத்தின் மொழியை தங்களுடைய அமைப்பு பேசத் தொடங்கிவிடக் கூடாது என்பதில் அவர்கள் கவனமாக இருந்தார்கள்.

சக்திவேல் மட்டும் அங்கேயே இருந்தான். அவனுடைய பணமும் தொடர்புகளும் ஒரே இரவில் அழிந்துவிடவில்லை. அவனிடம் இன்னும் கடன் வாங்கியவர்கள் இருந்தார்கள்; சந்தையில் அவனை அறிந்த வியாபாரிகளும் இருந்தார்கள். ஆனால் முன்பு போல அவனால் யாரிடமும் அதிகாரம் செலுத்த முடியவில்லை. வேலைக்கு ஆட்கள் தேவைப்பட்டபோது உள்ளூர் மக்களிடம் நேரில் சென்று பேச வேண்டியிருந்தது. கூலி எவ்வளவு என்று அவர்களிடம் கேட்க வேண்டியிருந்தது. சிலர் அவனுடைய வயலுக்கு வேலைக்குச் சென்றார்கள்; சிலர் மறுத்துவிட்டார்கள். இப்போது வேலைக்குச் செல்வதா வேண்டாமா என்பதைத் தீர்மானிக்கும் உரிமை அவர்களிடம் இருந்தது. சக்திவேலின் குரலில் முன்பிருந்த அதிகாரம் இல்லை. அவனுடைய பணிவு அவனுக்குள் ஏற்பட்ட மனமாற்றத்தின் அடையாளம் என்று சொல்ல முடியாது. அவனுக்குத் தேவைப்பட்ட மனிதர்களின் நிலை மாறியிருந்தது. இருப்பினும் அந்த மாற்றம் தொழிலாளர்களுக்கு முக்கியமானதாக இருந்தது. அவர்கள் அவனை மன்னித்துவிடவில்லை; அவன் செய்தவற்றையும் மறந்துவிடவில்லை. ஆனால் அவனுடைய கட்டளைக்குப் பதிலாகத் தங்களுடைய முடிவை முன்வைத்தார்கள்.

மதனுக்கு இதில் வெற்றிக் களிப்பு ஏற்படவில்லை. ஒருவன் பலவீனமடைவதால் இன்னொருவனின் வாழ்க்கை முழுமையாகச் சரியாகிவிடாது. ஒருவரைத் தோற்கடிப்பது தொடக்கமாக இருக்கலாம்; ஆனால் மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையைத் தாங்களே நடத்துவதற்கான வழிகளை உருவாக்குவதில்தான் உண்மையான பொருள் இருக்கிறது. தேவகி மீண்டும் விவசாயம் செய்வதும், பழனி சந்தையில் வியாபாரம் செய்து கொடுப்பதும், விவசாயிகள் தங்களுடைய கணக்குகளைத் தாங்களே வைத்துக்கொள்வதும் அவனுக்கு முக்கியமானதாக இருந்தன. அவன் செய்த ஒரு செயலால் ஏற்பட்ட மாற்றத்தைவிட, மக்கள் தாங்களாகவே உருவாக்கிக்கொண்ட மாற்றம் நீடிக்கக்கூடும் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. அவனுடைய வாழ்க்கையும் மெதுவாக ஒரு ஒழுங்கைப் பெற்றிருந்தது. காலையில் வேலைக்குச் செல்வது, மாலையில் வீடு திரும்புவது, குழந்தைகள் பள்ளியில் கற்றவற்றைப் பற்றிச் சொல்வதைக் கேட்பது, மங்கலி அடுத்த நாள் சமைப்பதற்கான பொருட்களைத் தயார் செய்வதற்கு உதவுவது என்று நாட்கள் நகர்ந்தன. பஸ்தரில் அவன் இழந்ததை அவனால் திரும்பப் பெற முடியவில்லை. சில இரவுகளில் உறக்கத்திலிருந்து திடீரென விழித்துக்கொள்வான். காட்டில் கேட்டிருந்த சத்தங்கள் நினைவுக்கு வரும். தன் தந்தையின் முகமும், வீடுகளை இழந்து வெளியேறிய குடும்பங்களின் முகங்களும், தன்னால் சுடப்பட்ட மனிதனின் முகமும் இருளுக்குள் தோன்றும். குழந்தைகள் அவனைப் பற்றிக் கேள்விகள் கேட்டால் ஒருநாள் முழுமையாகப் பதில் சொல்ல வேண்டும் என்று எண்ணினான். அவர்களுடைய வாழ்க்கை தன் கடந்த காலத்தின் நிழலுக்குள் சுருங்கிவிடக் கூடாது என்று விரும்பினான். அவன் பிறந்த மண்ணை இழந்ததைப்போல் தன் குழந்தைகள் வாழும் மண்ணை இழந்துவிடக்கூடாது என்பதே அவனுடைய விருப்பம்.

அன்று அதிகாலையில் மலை இன்னும் பனிக்குள் மூழ்கியிருந்தது. வீட்டின் கூரையில் இரவு முழுவதும் தேங்கியிருந்த ஈரம் சிறு துளிகளாக வழிந்துகொண்டிருந்தது. குழந்தைகள் உறங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். மங்கலி எழுந்து அடுப்பைப் பற்றவைக்கத் தயாரானபோது, வாசலில் வாகனங்கள் வந்து நிற்கும் சத்தம் கேட்டது. முதலில் வேலைக்கு அழைத்துச் செல்லும் வாகனமாக இருக்கலாம் என்று நினைத்தாள். ஆனால் கதவைத் தட்டிய விதம் அவளுடைய சந்தேகத்தை மாற்றியது. கதவைத் திறந்தபோது வாசலில் உள்ளூர் காவலர்களுடன் சத்தீஸ்கரிலிருந்து வந்திருந்த காவலர்களும் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்.

அவர்கள் மதனின் பெயரைச் சொல்லி அவனுடைய பழைய வழக்குகளையும் ஆயுதக் குழுவுடனான தொடர்பையும் குறிப்பிட்டார்கள். கைது செய்வதற்கான ஆவணங்களை அவனிடம் காட்டினார்கள். மதன் அவற்றைப் பார்த்தான். காகிதத்தில் அவனுடைய பெயரும் அதற்குக் கீழே அவன் செய்த குற்றங்களும் அதற்காக தேடப்படும் மனிதன் என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. ஆனால் அவன் வாழ்ந்த வாழ்க்கை அங்கே இல்லை. அவன் வேலை செய்த வயல்களின் பெயர்கள் இல்லை. குழந்தைகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்புவதற்காகச் சேமித்த பணம் இல்லை. மங்கலியுடன் சேர்ந்து உருவாக்கியிருந்த புதிய வாழ்க்கை இல்லை. அவன் இழந்த கிராமத்தின் பெயரும், தன் மக்களுக்காகக் கேட்ட கேள்விகளும், அந்தக் கேள்விகளுக்கான பதிலைத் தேடிச் சென்றபோது அவன் செய்த வன்முறையும் சில வரிகளுக்குள் அடங்கியிருந்தன. அந்த வரிகள் அவனுடைய வாழ்க்கையை முழுமையாகச் சொல்லவில்லை. ஆனால் அவனை அழைத்துச் செல்லப் போதுமான அதிகாரம் அவற்றுக்கு இருந்தது.

மதன் தப்பிச் செல்ல முயலவில்லை. இப்போது அவன் ஓடினால், அவனைத் தேடி மீண்டும் அவனுடைய வீட்டுக்கு வருவார்கள். அவன் இத்தனை ஆண்டுகள் மறைத்துவைத்திருந்த கடந்தகாலம் வெளியில் வந்துவிட்டது. அதை மீண்டும் மண்ணுக்குள் புதைத்துவிட முடியாது. மங்கலி வாசலுக்கு வந்தாள். அவள் மதனிடம் எதுவும் கேட்கவில்லை. அவனது முகத்தைப் பார்த்தாள். அவன் திரும்பிவருவானா என்று கேட்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை; அந்தக் கேள்விக்கு அவனிடம் உறுதியான பதில் இருக்காது என்பதை அறிந்திருந்தாள்.

மதன் அவளுடைய கையைப் பிடித்தான்.

“அவங்ககிட்ட போதுமான ஆதாரம் இல்லை. நான் எப்படியும் திரும்பி வருவேன். நீங்க இங்கேயே இருங்க. இனி இதுதான் நம்ம ஊர்.”

அவன் சொன்ன வார்த்தைகளில் நம்பிக்கை இருந்தது. ஆனால் அது சட்டத்தின் முடிவை அறிந்த ஒருவனின் உறுதியல்ல. தன்னால் கட்டுப்படுத்த முடியாத எதிர்காலத்தின் முன் நின்று, தன் குடும்பம் வாழும் இடத்தையாவது காப்பாற்ற விரும்பிய மனிதனின் நம்பிக்கை. அவன் திரும்பிவருவானா என்பது அவனுக்கே தெரியவில்லை. இருந்தாலும் மங்கலியையும் குழந்தைகளையும் மீண்டும் இடம்பெயரச் செய்ய விரும்பவில்லை. பஸ்தரில் அவன் இழந்த வாழ்க்கையைப் போல, அவனுடைய குழந்தைகளின் வாழ்க்கையும் ஒரு காவல் வாகனத்தின் வருகையால் வேரோடு பிடுங்கப்படக் கூடாது என்று நினைத்தான்.

குழந்தைகள் விழித்துக்கொண்டு வெளியே வந்தார்கள். என்ன நடக்கிறது என்று புரியாமல் இளையவன் தந்தையின் அருகே சென்றான். மதன் அவனுடைய தலையை வருடியபடி மற்ற இருவரையும் பார்த்தான். அவர்களிடம் நீண்ட அறிவுரை சொல்ல அவனுக்கு நேரமில்லை. அவர்களுடைய முகங்களை நினைவில் வைத்துக்கொள்ள முயன்றான். அவர்கள் வளரும்போது முகங்கள் மாறிவிடும்; அவன் திரும்பிவரும் நேரத்தில் அவர்கள் இப்போது இருப்பவர்களாக இருக்கமாட்டார்கள். தந்தையைப் பற்றிய அவர்களுடைய நினைவுகள் எவ்வாறு மாறும் என்பதையும் அவனால் அறிய முடியவில்லை. காவலர்கள் அவனை வாகனத்துக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். அவன் திரும்பிப் பார்த்தபோது மங்கலி வாசலில் நின்றபடி தனது கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டாள். அந்த வாகனம் மலைப்பாதையின் வளைவில் மறைந்தபோது, மதன் சொன்ன வார்த்தைகளை மட்டும் அவள் மனத்தில் வைத்துக்கொண்டாள். அவன் திரும்பிவரும் வரை ஒவ்வொரு இரவும் வீட்டின் மேல் ஒரு சிவப்பு விளக்கை ஏற்றிவைக்க முடிவெடுத்தாள். பஸ்தரில் அவர்கள் வாழ்ந்த மண்ணின் நிறம் அது. அந்த நிறம் மதனின் எதிர்ப்பின் அடையாளமாகவும் இருந்தது. இப்போது அது அவன் திரும்பிவரும் வரை அவனுக்காகக் காத்திருக்கும் அவளுடைய நம்பிக்கையின் அடையாளமாக மாறியது.

அடுத்த நாள் நாளிதழில் ஒரு சிறிய செய்தி வெளியானது.

“சத்தீஸ்கர் மாநிலத்தைச் சேர்ந்த நக்சலைட் தலைவர் ஊட்டியில் கைது.”

அந்தச் செய்தி சில வரிகளில் முடிந்துவிட்டது. அதில் மதன் ஒரு நக்சலைட் தலைவர்; நீண்டகாலமாகத் தேடப்பட்ட குற்றவாளி என்கிற குறிப்பு மட்டுமே இருந்தது. அவன் ஏன் அந்தப் பாதையில் சென்றான் என்பதற்கோ, தன் கிராமத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட மக்களைப் பார்த்தபோது அவன் மனத்தில் எழுந்த கேள்விகளுக்கோ, அவனுடைய குடும்பம் இங்கே உருவாக்கிய வாழ்க்கைக்கோ இடமில்லை. ஒரு செய்தி அவனைச் சுருக்கிவிட்டது. ஆனால் அந்தச் சில வரிகளுக்குள் அடங்காத மனிதனை அறிந்தவர்கள் இன்னும் உயிரோடு இருந்தார்கள். அவன் வேலை செய்த வயல்களும், அவன் பார்த்த மாற்றங்களும், அவன் செய்த தவறுகளும், அவன் காப்பாற்ற விரும்பிய மனிதர்களும் இருந்தார்கள். மங்கலி அந்தச் செய்தியைப் படித்தாள். மதன் திரும்பிவருவான் என்ற நம்பிக்கையை அவள் கைவிடவில்லை. ஆனால் அவன் திரும்பிவரும் வரை குழந்தைகளின் வாழ்க்கையை நிறுத்திவைக்க முடியாது என்பதையும் உணர்ந்திருந்தாள். மதன் கைது செய்யப்பட்ட செய்தி ஊர் முழுவதும் பரவியிருந்தது. சிலர் அவளைப் பரிதாபத்துடன் பார்த்தார்கள்; சிலர் அச்சத்தோடு விலகினார்கள். குழந்தைகள் தங்கள் தந்தையின் கடந்த காலத்துக்காக ஒவ்வொரு நாளும் விளக்கம் சொல்ல வேண்டிய சூழலில் வளரக்கூடாது என்று அவள் நினைத்தாள்.

ஊட்டியில் வேறொரு இடத்தைத் தேடினாள். ஒரு சிறிய வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்தாள். அதன் பின்புறத்தில் குறுகிய நிலத்துண்டு ஒன்று இருந்தது. அங்கே பெரிய மரங்களோ பழைய வரப்புகளோ இல்லை. மழை பெய்தால் மண் ஈரமாகிவிடும்; வெயில் வந்தால் விரைவாகக் காய்ந்துவிடும். அந்த இடத்தில் என்ன வளர்க்கலாம் என்று யோசித்தபடி வீட்டை ஒழுங்குபடுத்தினாள். பிறகு குழந்தைகளைப் புதிய பள்ளியில் சேர்த்தாள்.

முதல் சில வாரங்கள் அவர்கள் அமைதியாகப் பள்ளிக்குச் சென்று திரும்பினார்கள். புதிய ஆசிரியர்கள், புதிய வகுப்பறைகள், புதிய நண்பர்கள் என மெதுவாக அந்தச் சூழலுக்குப் பழகினார்கள். மங்கலி கிடைத்த வேலையைச் செய்தாள். சில நாட்களில் வயல்களில் வேலை கிடைத்தது; சில நாட்களில் வேறு இடங்களுக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. பள்ளி விடுமுறை நாட்களில் குழந்தைகளும் அவளுடன் சென்றார்கள். மண்ணில் நடந்து களைகளைப் பிடுங்கினார்கள்; அறுவடை செய்யப்பட்ட காய்கறிகளைச் சேகரித்தார்கள். வேலை முடிந்ததும் கைகளில் ஒட்டியிருந்த மண்ணைத் தண்ணீரில் கழுவிவிட்டு புத்தகங்களைத் திறந்தார்கள். அவர்களுடைய வாழ்க்கை எளிதானதாக மாறவில்லை. வீட்டுக்கு வாடகை கொடுக்க வேண்டியிருந்தது; உணவுக்கான பணத்தைச் சேமிக்க வேண்டியிருந்தது. சில நாட்களில் மங்கலிக்கு வேலை கிடைக்காமல் போனது. அப்படிப்பட்ட நாட்களிலும் குழந்தைகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்புவதை அவள் நிறுத்தவில்லை.

மதன் எப்போது திரும்புவான் என்று குழந்தைகள் கேட்டபோது, மங்கலி தனக்குத் தெரிந்ததைச் சொன்னாள். அவன் இன்னும் விடுதலை செய்யப்படவில்லை. அவன் குற்றமற்றவன் என்று எந்தத் தீர்ப்பும் வரவில்லை. அவன் மீது சுமத்தப்பட்ட குற்றச்சாட்டுகளும், கடந்த காலத்தில் அவன் செய்த செயல்களும் விசாரணைக்கு உட்பட்டிருந்தன. அவன் சிறையில் எப்படியிருக்கிறான் என்று தெரியாத நாட்களில் அவளுடைய மனம் அமைதியிழந்தது. அவள் எழுதிய கடிதங்களுக்குப் பதில் வராமல் போன முதல் சில மாதங்களில், அவனிடமிருந்து தன்னைப் பிரித்திருந்த தொலைவு ஒவ்வொரு நாளும் பெரிதாகிக்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தாள். பின்னர் சத்தீஸ்கரிலிருந்து அவனுடைய தோழர்கள் சிலர் செய்தி அனுப்பினார்கள். வழக்கைக் கவனித்துக்கொள்வதாகவும், அவனைப் பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டாம் என்றும் தெரிவித்தார்கள். அந்தச் செய்தி அவளுக்கு ஆறுதலாக இருந்தது. மதன் ஜனநாயகத்தின் மீது நம்பிக்கை வைத்திருந்தான். தன் மக்களின் உரிமைகளை மறுத்த அதே அரசின் சட்டங்களுக்குள் ஒருநாள் தன்னுடைய வழக்கையும் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும் என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். அந்த முரண்பாட்டை மங்கலியால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. ஆனால் அவன் திரும்பிவருவதற்கான வழி நீதிமன்றத்தின் வழியாக மட்டுமே இருக்கிறதென நம்பினாள். அந்த நம்பிக்கை அவளுடைய துயரத்தை அழிக்கவில்லை; அதைத் தாங்கிக்கொண்டு வாழ்வதற்கான ஒரு காரணத்தைக் கொடுத்தது.

அவள் மதனை நேசித்தாள். ஆனால் அவன் செய்த அனைத்தையும் சரி என்று ஏற்றுக்கொண்டவள் அல்ல. அவன் ஆயுதம் எடுத்ததற்குப் பின்னால் இருந்த துயரத்தையும், அவன் செய்த வன்முறையால் உருவான காயங்களையும் ஒரே நேரத்தில் நினைவில் வைத்திருப்பது அவளுக்குக் கடினமாக இருந்தது. ஒருநாள் குழந்தைகள் தங்கள் தந்தை ஏன் ஆயுதம் எடுத்தார் என்று கேட்பார்கள். அப்போது மற்றவர்களின் துயரத்தைக் கண்டு விலகிச் செல்ல முடியாதவன் என்று அவள் சொல்லலாம். ஆனால் அதோடு நிறுத்திவிட முடியாது. அவன் தேர்ந்தெடுத்த பாதையில் மனிதர்களின் உயிர்கள் பறிக்கப்பட்டதையும், அன்பிலிருந்து பிறந்த நோக்கம் வன்முறையாக மாறும்போது அதற்கான பொறுப்பு மறைந்துவிடாது என்பதையும் சொல்ல வேண்டும். தன் குழந்தைகள் வளரும்போது அவர்கள் கேட்கும் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்வதற்கான துணிச்சலும் நேர்மையும் தனக்கு இருக்க வேண்டும் என்று மங்கலி நினைத்துக்கொண்டாள். தந்தையைப் பற்றிய உண்மையை அவர்களிடமிருந்து மறைக்க வேண்டியதில்லை. அதே நேரத்தில், அவனுடைய கடந்த காலம் அவர்களுடைய எதிர்காலத்தை முழுவதுமாகத் தீர்மானிக்கவும் விடக்கூடாது.

ஒரு நாள் பள்ளியிலிருந்து வந்த இளைய மகன் தனது நோட்டுப் புத்தகத்துடன் மங்கலியின் அருகில் அமர்ந்தான். தமிழ்ப் பாடத்தில் திருக்குறள் எழுதிவரச் சொல்லியிருந்தார்கள். அவன் எழுதியிருந்த குறளை அவளிடம் காட்டினான். எழுத்துகள் சற்றுச் சாய்ந்திருந்தன. சில இடங்களில் பேனாவின் அழுத்தம் அதிகமாக இருந்தது. மங்கலிக்கு அந்த எழுத்துகளை வாசிக்கத் தெரியாததால் அவனே வாசித்துக் காட்டினான்.

“நிலத்தியல்பால் நீர்திரிந் தற்றாகும் மாந்தர்க்கு

இனத்தியல்ப தாகும் அறிவு.”

மங்கலி மீண்டும் வாசிக்கச் சொன்னாள். பிறகு அதற்கான விளக்கத்தைக் கேட்டாள்.

சிறுவன் சற்றுநேரம் யோசித்துவிட்டு, “அம்மா, தண்ணீர் எந்த நிலத்தில் இருக்குதோ, அந்த நிலத்தோட தன்மையைப் பொறுத்து மாறும். அதே மாதிரி மனிதர்களோட அறிவும் அவங்க சேர்ந்து வாழ்ற கூட்டத்தோட தன்மையைப் பொறுத்து அமையும். நல்லவங்ககூட இருந்தா நல்ல விஷயங்களைக் கத்துக்கலாம். அதனால நாம யாரோட இருக்கிறோம் என்பதும் முக்கியம்,” என்றான்.

மங்கலி அவனைப் பார்த்தாள். அவன் சொன்னது ஆசிரியர் வகுப்பில் விளக்கிய பொருள்தான். ஆனால் அந்தச் சிறுவனுக்குத் தெரியாமல் அவனுடைய சொற்களுக்குள் இன்னொரு உண்மையும் இருந்தது. மனிதன் வாழும் இடமும், அவனைச் சுற்றியிருக்கும் மனிதர்களும், அவன் கேட்டு வளர்கிற கதைகளும் அவனை உருவாக்குகின்றன. ஒரு குழந்தையின் அறிவு புத்தகத்திலிருந்து மட்டும் பிறப்பதில்லை. அவன் பார்க்கும் மனிதர்களிலிருந்தும், அவன் வாழும் இடத்திலிருந்தும், அவனுக்குக் கிடைக்கும் அன்பிலிருந்தும் அது வளர்கிறது.

“அப்போ, நாம எங்கே இருக்கிறோம் என்பது முக்கியம்தானே?” என்று மங்கலி கேட்டாள்.

“ஆமா. ஆனா எங்கே இருக்கிறோம்னு மட்டும் இல்ல. நம்மகூட யார் இருக்காங்க என்பதும் முக்கியம்.”

அவன் நோட்டுப் புத்தகத்தை மூடிவிட்டு வெளியே சென்றான். வீட்டின் பின்புறத்தில் அவனும் அவனுடைய சகோதரர்களும் நட்டிருந்த செடிகள் வளர்ந்துகொண்டிருந்தன. சில செடிகளில் புதிய இலைகள் விரிந்திருந்தன; சில இன்னும் மெலிந்த காம்புகளாகவே இருந்தன. ஒரு செடி மழையில்லாத நாட்களில் வாடிப்போனபோது, அதை அகற்றிவிட்டு வேறொரு செடியை நடலாமா என்று அவன் கேட்டிருந்தான். மங்கலி இன்னும் சில நாட்கள் காத்திருக்கச் சொன்னாள். அந்தச் செடி உயிர் பிழைக்கவில்லை. இறுதியில் அதை அகற்றிவிட்டு வேறொன்றை நட்டார்கள். குழந்தைகள் அந்தத் தோட்டத்தை ஒவ்வொரு நாளும் கவனித்தார்கள். புதிய இலை முளைத்திருந்தால் ஒருவரையொருவர் அழைத்துக் காட்டினார்கள்.

ஒருநாள் மண்ணைத் தோண்டியபோது இளையவன் ஒரு சிறிய கல்லைக் கண்டெடுத்தான். அதை எடுத்துச் செடிகளுக்கு அருகில் வைத்தான். அந்தக் கல்லுக்குப் பின்னால் கதை அவனுக்குத் தெரியாது. அது அவனுடைய முன்னோர்களின் நினைவுச் சின்னமல்ல; எந்தக் கோயிலிலிருந்தும் கொண்டுவரப்பட்டதுமல்ல. சாதாரணமான ஒரு கல். ஆனால் அவன் அதை அங்கேயே வைத்திருக்க விரும்பினான். சில நாட்களுக்குப் பிறகு அதை மண்ணுக்குள் புதைத்தான்.கத ஏன் அப்படிச் செய்தான் என்று மங்கலி கேட்டபோது, “இது இங்கே இருக்கட்டும்,” என்றபடியே கல்லைச் சுற்றி மண்ணை அழுத்தி அதன் மேல் தண்ணீர் ஊற்றினான். மழை பெய்தபோது மண் சிறிது சரிந்தது. மறுநாள் அவன் வந்து அதை மீண்டும் சரிசெய்தான். கல் மண்ணுக்குள் மறைந்திருந்தாலும் அது எங்கே இருக்கிறது என்பது அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது. செடிகளுக்கு நீர் ஊற்றும்போதெல்லாம் அந்த இடத்தையும் கவனித்தான்.

குழந்தைகள் வளர்ந்துகொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் புதிய நண்பர்களைச் சந்தித்தார்கள். பள்ளியில் கற்ற சொற்களை வீட்டில் பேசினார்கள். மங்கலியுடன் வயலுக்குச் சென்றபோது எந்தக் களையை அகற்ற வேண்டும், எந்தச் செடியை விட்டுவைக்க வேண்டும் என்று கற்றுக்கொண்டார்கள். மழைக்குப் பிறகு மண்ணில் தேங்கியிருந்த நீரில் தங்கள் முகங்களைப் பார்த்தார்கள். நீலகிரி அவர்களுக்குப் பிறந்த இடமாக இருக்கவில்லை. ஆனால் அங்கே அவர்கள் வாழ்ந்த ஒவ்வொரு நாளும் அந்த நிலத்துடன் அவர்களை ஆழமாக பிணைத்தது. ஒரு நிலம் ஒருவருடைய ஊராக மாறுவதற்கு அங்கே பிறந்திருந்தால் மட்டும் போதாது, அங்கே உழைத்திருக்க வேண்டும்; ஒருவரை நேசித்திருக்க வேண்டும்; மகிழ்ச்சியையும் துயரத்தைச் சந்தித்திருக்க வேண்டும். அந்தத் துயரத்துக்குப் பிறகும் மறுநாள் காலையில் எழுந்து வாழ்வதற்கான காரணம் இருக்க வேண்டும். மங்கலிக்கும் குழந்தைகளுக்கும் நீலகிரி அப்படித்தான் தங்களுடைய ஊராக மாறிக்கொண்டிருந்தது.

ஒரு மாலை மழை நின்றபிறகு, இளையவன் செடிகளுக்கு நீர் ஊற்றச் சென்றான். கல் புதைக்கப்பட்டிருந்த இடத்தில் மண் சற்றே இறுகியிருந்தது. அதன் அருகே இரண்டு புதிய இலைகள் விரிந்திருந்தன. அவன் குனிந்து மண்ணைத் தொட்டுப் பார்த்தான். கல்லை வெளியே எடுக்க வேண்டும் என்று அவனுக்குத் தோன்றவில்லை. அது அங்கேயே இருக்கட்டும் என்று நினைத்தான். அவனுடைய நினைவில் எந்தப் பழைய கதையும் இல்லாத அந்தக் கல், இப்போது அவன் வாழும் இடத்தின் ஒரு பகுதியாகிவிட்டது. மங்கலி வாசலில் நின்று குழந்தைகளைப் பார்த்தாள். அவர்களுடைய உடைகளில் மண் படிந்திருந்தது. பள்ளிப் புத்தகங்கள் வீட்டுக்குள் மேசையின் மீது கிடந்தன. மறுநாள் அவர்கள் மீண்டும் எழுந்து பள்ளிக்குச் செல்வார்கள். மாலையில் அவளுடன் வயலுக்குப் போகலாம். வீட்டுக்குத் திரும்பிப் பாடங்களைப் படிப்பார்கள். சில நேரங்களில் தந்தையைப் பற்றிப் பேசுவார்கள்; சில நேரங்களில் அவனை மறந்துவிட்டு விளையாடுவார்கள். அந்த மறதி அவனுடைய நினைவுக்கு எதிரானதல்ல. குழந்தைகள் துயரத்தை மட்டுமே சுமந்துகொண்டு வளரக்கூடாது. அவர்களுக்குச் சிரிக்கவும், தவறு செய்யவும், புதிய நண்பர்களை உருவாக்கவும், தங்களுக்கான எதிர்காலத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கவும் உரிமை இருக்க வேண்டும். அந்த இரவில் மங்கலி குழந்தைகள் உறங்கிய பிறகு வீட்டின் பின்புறத்துக்குச் சென்றாள். மழை நின்றிருந்தது. இலைகளில் தேங்கியிருந்த நீர்த்துளிகள் அவள் நகர்ந்தபோது கீழே விழுந்தன. அவள் செடிகளின் அருகில் நின்று, கல் புதைக்கப்பட்டிருந்த இடத்தைப் பார்த்தாள். அதை வெளியே எடுத்து வேறெங்காவது வைக்க வேண்டும் என்று அவளுக்குத் தோன்றவில்லை. சில நினைவுகளுக்கு ஒரு இடம் தேவைப்படுகிறது; சிலவற்றை மண்ணுக்குள் மறைத்துவைத்திருப்பதே போதுமானது.

தொலைவில் மலைகள் இருளுக்குள் மறைந்திருந்தன. அவற்றின் மீது மேகங்கள் நகர்ந்தன. பள்ளத்தாக்குகளில் எங்கோ ஒரு நீரோடை இரவு முழுவதும் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.அவள் வீட்டுக்குள் சென்றாள். குழந்தைகள் உறங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுடைய நோட்டுப் புத்தகம் மேசையின் மீது திறந்திருந்தது. அதில் திருக்குறளின் இரண்டு வரிகளும் இருந்தன. ஜன்னலுக்கு வெளியே மழையால் நனைந்த மண் இருளில் கருமையாகத் தெரிந்தது. அந்த மண்ணுக்குள் ஒரு சிறிய கல் புதைந்திருந்தது. அதன் கீழே வேர்கள் பரவத் தொடங்கியிருந்தன. அவை பஸ்தருக்குத் திரும்பிச் செல்லவில்லை; சத்தீஸ்கரின் காட்டைத் தேடவில்லை. அவை தங்களுக்குக் கிடைத்த ஈரத்தை நோக்கி, தங்களுக்குக் கிடைத்த இடத்துக்குள் வழி தேடின. மதன் எப்போது திரும்புவான் என்பது தெரியவில்லை. அவன் செய்த செயல்களுக்கான தீர்ப்பும் இன்னும் வரவில்லை. ஆனால் அவன் குழந்தைகள் அந்த மண்ணில் வாழத் தொடங்கியிருந்தார்கள். தங்கள் தந்தை இழந்ததை மறந்து அல்ல; அந்த இழப்பின் காரணத்தை ஒருநாள் புரிந்துகொள்ளும் வாழ்க்கையை நோக்கி அவர்கள் வளர்ந்துகொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுடைய வேர் நீலகிரியில் படரத் தொடங்கியிருந்தது.

( நிறைவு பெற்றது.)